Zwykłe popołudnie zakończyło się krzykiem.

12-latek upadł na podłogę, zabity nie przez chorobę czy przemoc, lecz przez cichy prąd, którego nikt nie mógł zobaczyć.

Jedno złe połączenie. Jeden krok. Jedno stracone życie. Panika rozprzestrzeniła się po ulicach.

Kiedy drzwi karetki się zamknęły, życie rodziny było już podzielone na „przed” i „po”.

Pusty pokój dziecięcy, nietknięta torba szkolna, echo ich głosów w każdym kącie

Teraz, będąc w domu, czuję się oskarżana: dlaczego nikt nie wiedział, dlaczego nikt nie sprawdził?

Śledczy metodycznie przechodzą od gniazdka do gniazdka, śledzą kable, sprawdzają gniazdka, szukając dokładnego miejsca, w którym urządzenia zabezpieczające zawiodły i nastąpiła śmierć.

Wokół nich sąsiedzi po cichu wzywają elektryków, wyjmują przeciążone przedłużacze i z niepokojem przyglądają się postrzępionym kablom, których wcześniej nie zauważyli.

Władze apelują do społeczeństwa, aby traktowało każde migotanie, każde potrząśnięcie, każdą ciepłą świecę jako ostrzeżenie, a nie niedogodność.