Było ciepłe, spokojne popołudnie, taki dzień, kiedy można odetchnąć i po prostu docenić chwilę. Byłam w terenie, oparta o ciężarówkę, czując wiatr we włosach i pomyślałam, że fajnie byłoby wysłać mężowi szybkie zdjęcie. Coś zwyczajnego, nic specjalnego. Ciężarówka ładnie prezentowała się na tle drzew i pomyślałam, że doceni ten widok.

Zrobiłem zdjęcie, stojąc obok ciężarówki, i wysłałem je bez większego namysłu. To była tylko chwila, sposób na podzielenie się cząstką mojego dnia.

Jednak gdy niemal natychmiast otrzymałem odpowiedź, nie była ona taka, jakiej się spodziewałem.

„Kto to jest w odbiciu?”

Zamrugałam, zdezorientowana. „Jakie odbicie?” – odpisałam, czując, jak żołądek zaczyna mi się ściskać.

„Tylna szyba. Ktoś tam jest” – odpowiedział, a jego słowa zabrzmiały poważniej, niż się spodziewałem.

Serce zaczęło mi walić jak młotem. Otworzyłem zdjęcie ponownie i przybliżyłem tylną szybę ciężarówki, przyglądając się odbiciu. Początkowo pomyślałem, że się myli, że to może po prostu blask słońca albo drzewo w oddali. Ale gdy przyjrzałem się bliżej, ścisnęło mnie w żołądku. Tuż za mną stała jakaś postać, niewyraźna, ale niezaprzeczalnie obecna.