Dla naszego dobra został uczyniony, aby ponieść grzech (por. 2 Kor 5,21), co sprawiło, że Ojciec złożył ciężar naszych grzechów na Syna.

Jak powiedział papież Benedykt XVI, akt ten symbolizuje „Boga zwracającego się przeciw samemu sobie” (Deus Caritas Est, 12).

Miłość Boga rozciąga się nawet na Jego nieprzyjaciół (por. Mt 5, 43-48).

Dialog, który Bóg pragnie nawiązać z każdym człowiekiem poprzez misterium paschalne swojego Syna, daleki jest od czczej paplaniny, przypominającej starożytnych Ateńczyków, którzy „spędzali czas tylko na opowiadaniu czegoś lub słuchaniu czegoś nowego” (Dz 17, 21). Taka trywialna rozmowa, podsycana pustą i powierzchowną ciekawością, uosabiała światowość w całej historii; w czasach współczesnych może się ona objawiać jako niewłaściwe korzystanie z mediów.

Bogactwo, którym należy się dzielić, a nie gromadzić.
Umieszczenie Tajemnicy Paschalnej w sercu naszego istnienia zobowiązuje nas do wczucia się w cierpienie ukrzyżowanego Chrystusa, odzwierciedlone w niezliczonych niewinnych ofiarach konfliktów i ataków na życie – od nienarodzonych po…

Osoby starsze – i różne formy przemocy. To cierpienie jest również widoczne w katastrofach ekologicznych, niesprawiedliwym podziale zasobów Ziemi i handlu ludźmi we wszystkich jego przejawach. Przeczytaj więcej poniżej.